Zwieren over het Zuiderstrand en de Zandmotor en dan verzamelen. Daarna afdrukken maken van indrukken. Naar de natuur, abstract, stillevens en fantasiewezens, twee- en driedimensionaal. Geraapte bijzonderheden met sporen van de tand des tijds of dagvondsten uit de branding neergelegd tot temporaine stillevens, strandsieraden of zeeweefsels.

Geertje Huisman (1965) noemt het combiMeren. Haar ogen registreren texturen, vormen, kleuren, roest, verwering, doorkijkjes, groeistadia en variaties daarbinnen, die worden opgelicht door de zon. Geen dag gaat voorbij zonder dat er is gefotografeerd of verzameld en vastgelegd wat het oog ziet.

Het combiMeren begon rond 2013 met straatvondsten gelegd op een achtergrond van lood of zink en oud hout. Het werden veelal ‘vreemde vogels’, wezentjes en beesten. Haast abstract maar toch herkenbaar. In de loop van de tijd zijn daar schelpen, steentjes en andere natuurlijke materialen aan toegevoegd en ontstonden er drie-dimensionale composities en objecten.

In haar passie om stillevens samen te stellen en te fotograferen komt haar voorliefde voor textuur, organische vormen en ook toegepaste kunst goed tot zijn recht. Want van oorsprong is Geertje kunsthistoricus met een specialisatie in moderne toegepaste kunst en specifiek glaskunst. Ze

studeerde aan de Rijksuniversiteit Leiden en is werkzaam bij de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed in Amersfoort. Als kunstenaar is ze autodidact.

“Dingenvinder, straatjutter en strandjutter dat word je niet, dat heb je in je. Van niets iets maken, dat is een drive in mij die van heel diep komt. Ik word heel blij wanneer ik van oude resten iets nieuws en moois kan maken. Iets dat ‘stuk’ is ‘helen’, dat werkt voor mij, letterlijk en figuurlijk.”

In de gang van het Wevershuis hangt een serie zeemeermintasjes, staan (mini) stoeltjes van eikapsels en schelpen. Een roestige wereld die je niet kende ontvouwt zich in de kelder en lijkt uit het zand opgegraven, wat stuk was is geheeld. Scherven zijn met geroest zand aangeheeld in borden en bekers. De resten en raapsels zijn verworden tot artefacten en archeobjecten, veelal met een huid van zandroest. Stukken oeroude Hartschelpen worden bezield met nieuwe schelpstukken tot duo-schelpen. Wulken zijn uitgegroeid tot schuilschelpen. Meer persoonlijke sporen vind je in de bedstede, waar zachte handen je lijken aan te raken. Handen zijn ook een thema in Geertje’s werk. In was, steen of textiel. En dan zijn er wezens die ‘de tijd bewaken’. Zoals ‘Pina’, het kastanjebladstokjesvrouwtje dat eeuwig naast haar huisje de wacht houdt. Of de bepokte Zeesluiswachtster, die waakt over de ingang van de zee. Ze is gemaakt van opgedregde vondsten uit de Scheveningse Spuisluis.

“De laatste jaren ben ik vaker aan zee dan voorheen en ik word nog iedere keer gegrepen door de bijzondere schatten die op het strand aanspoelen. De eikapsels van Roggen, Haaien, Zeekatten en Wulken, die vind ik magisch. In het Engels heten de eikapsels van de Roggen Mermaid’s purses, die benaming vind ik zo poëtisch. Daar is de serie zeemeermintasjes mede door geïnspireerd. Tien jaar geleden maakte ik mijn eerste driedimensionale objecten met zwarte eikapsels. Ik was in Ault, aan de Normandische kust en ik vervormde stukken aangespoeld geroest metaal en er ontstonden een stoeltje en een windwagen, die ik beide voorzag van die eikapsels door ze aan elkaar te naaien. Dit jaar ontstond weer door toeval een stoel, nu op ware grootte en daar heb ik verschillende soorten eikapsels in verwerkt. Zo werd het een ‘Broedstoel’. De pootjes zijn gemaakt van wilgentakken die door een bever zijn ontdaan van bast. Het lijkt alsof de stoel zo de benen kan nemen, wat een contrast vormt met de eieren die vast zitten en nog uit moeten komen. Dat spreekt tot de verbeelding; denk je in dat je in een onderwater kraamkamer bent en dat voor je ogen uit al die eitjes prachtige zeewezens geboren worden. Van oorsprong komt al het leven uit zee, kun je je dat voorstellen? Terwijl, wat wij vinden aan het strand, dat wat aanspoelt meestal dood of kapot is. Ik verzamel het en geef er opnieuw vorm en betekenis aan, dat is mijn passie. Dat doe ik onder het mom van: ‘de zee geeft, het tij keert en keert, mijn hand legt de laatste hand’. Het afgelopen jaar ben ik op zoek gegaan naar de klauwvoetjes van zeewier. Ook zo’n geweldig fenomeen. Dat zijn de plekken waar zeewier zich op vastzet, zich aan vast klauwt. Dat kan een rots zijn, maar ook een schelp of steentje. Daar groeien parasieten op mee, mosjes, pokjes en dat zijn ware kunststukjes op zichzelf. Je hoeft in aangespoelde kluwen wier maar even te graaien en je herkent al snel de ‘beginstukjes’, het klauwvoetje. Daar waar het wier zich begint te vertakken. Ik scheur die af en verzamel ze en verwonder me thuis steeds opnieuw over die fantastische onderwaterwereld die alleen al in zo’n voetje aan het daglicht is verschenen.”

Aanwezigheid exposant

Geertje zal op 10 januari en tijdens de finissage op 1 maart in het wevershuis aanwezig zijn.

https://dehaagsetijden.nl/voorpagina/587-haagse-strandjuwelen

Facebookpagina’s: Deel verwondering, Het tij keert en keert en Make your own beachhouse.
Instagram: Geertje_Huisman

Poster

Vindt u het leuk om uw stadsgenoten attent te maken op de expositie “Z.wiersels en Z.weefsels”? Download de poster en hang hem, bijvoorbeeld, voor uw raam. Alvast bedankt!